Gemeente De Panne
Dit nieuwsbericht is niet actueel.

Zeehonden zoeken rust op het strand van De Panne

De kans dat je op het strand oog in oog komt te staan met een zeehond, of zelfs een groepje zeehonden ontmoet, is de laatste jaren opvallend toegenomen.

Het aantal zeehondenkolonies bij ons en in onze buurlanden stijgt. Vooral gewone zeehonden
worden nu dagelijks gezien, maar ook de grijze zeehond is inmiddels ingeburgerd. En dat brengt vragen met zich mee. Waarom komen deze dieren op het droge? Hoe moeten we ons gedragen nabij zeehonden? En hoe kunnen we inschatten of een zeehond in problemen verkeert, en welke actie dan aan de orde is?


GEWONE EN GRIJZE ZEEHONDEN
Twee zeehondensoorten zijn inheems in de zuidelijke Noordzee: de gewone zeehond (Phoca vitulina) en de grijze zeehond (Halichoerus grypus). De gewone zeehond bereikt een maximale lengte van 1,7 m (vrouwtjes) tot 1,9 m (mannetjes) en een maximaal gewicht van 120 kg, en is dus een eerder kleine soort. Hij kan het best worden herkend aan de ronde kop met geknikte snuit (hoek tussen voorhoofd en neus). Grijze zeehonden kunnen veel groter worden, volwassen mannetjes zelfs tot 3 m lang, en meer dan 300 kg wegen. Hun kop is langwerpiger en wordt gekenmerkt door een rechte lijn van het voorhoofd tot de punt van de snuit (zonder knik). Zowel gewone als grijze zeehonden kunnen van lichtbruin tot donkergrijs gekleurd zijn, waarbij hun kleur ook heel anders kan lijken wanneer ze droog of nat zijn.

ZEEHONDEN OP HET DROGE – ALTIJD VERDACHT?
Veel mensen veronderstellen verkeerdelijk dat een zeehond op het droge sowieso in problemen
verkeert, maar in de meeste gevallen is daar niets van aan.
Kustgebieden, en dus ook stranden, vormen een belangrijk deel van hun leefgebied. Ze komen er uitrusten na een vermoeiend verblijf op zee, bekomen van het paarseizoen.
Zelfs zeehondenpups die alleen op het strand liggen, hebben doorgaans geen probleem. De moeder is vaak in de buurt en keert te gepasten tijde terug.
Niettemin is het mogelijk dat je een zeehond in nood aantreft. Soms is dat erg duidelijk, denk maar aan zeehonden met een plastieken ring rond de nek of met een vishaak in de mond of een flipper. Algemene richtlijnen zijn dat gezonde zeehonden vaak een typerende ‘banaanhouding’ aannemen (met opgeheven hoofd en staart), geen wondjes vertonen, alert zijn en grommen wanneer ze worden benaderd. Zieke of verwonde zeehonden zien er veel passiever uit, nemen een ‘platte houding’ aan, vertonen wondjes of hoesten.

GEDRAGSCODE
Bij elke ontmoeting met een zeehond geldt dat het dier rust moet krijgen en verstoring moet worden vermeden. Het is aangewezen om steeds een afstand van 30 m te respecteren. Pogingen om de dieren te voederen, zijn uit den boze, en ze hoeven ook niet nat te worden gehouden. Dus, bewaar afstand, hou jouw hond aan de lijn en onderdruk de drang naar een 'sealfie' (zeehonden-selfie) of close-up foto. Enkel zo gunnen we deze dieren de nodige rust en kunnen we nog lang van hun aanwezigheid genieten.

VRIJWILLIGERSWERKING
Omdat uit de praktijk blijkt dat rustende zeehonden helaas vaak door mensen worden verstoord, werd onder impuls van het NorthSealTeam van Oostende, de provincie West-Vlaanderen en het lokaal bestuur De Panne een vrijwilligerswerking ter bescherming van de zeehonden opgezet in De Panne. De vrijwilligers zijn te vinden op het strand, ze zorgen
dat strandgangers de nodige afstand tot de dieren respecteren en de zeehonden in alle rust op
het strand kunnen vertoeven.


Meer info? www.marinemammals.be/reports

19 april